Svolitlar smásögur

1.


Hann hafði aðeins orð og frásagnir annara af því sem gerðist þegar hann fannst.
Hann virtist minnislaus og hálfpartinn út úr heiminum. Einhver bæjarstarfsmaður gekk nærri því ofan á hann þar sem hann lá undir samansöfnuðum pappír og plasti, illa slasaður og rænulítill. Lögregla og sjúkrabíll komu fljótlega á staðinn og aumingja flækingurinn fluttur illa lyktandi og slepjulegur á næsta spítala. Afgangurinn er mestmegnis læknabull og sjúkrasaga, ósköp leiðinlegt.

En...

Hann man sjálfur eftir sér tveimur vikum seinna. Liggjandi vel innpakkaður undir sæng í sterkbyggðu rúmi sem virtist eina húsgagnið inni í grænmáluðu herberginu fyrir utan lítið borð og stand með pokum og leiðslum. Hann fylltist strax ótta sem virtist læðast upp með honum eins og kaldur snákur og hann kallaði á hjálp. Honum leið eins og týndu barni.

Bústin svört kona í skjannahvítum hjúkkubúning kom inn og sagði eitthvað á máli sem framandi en samt skiljanlegt. Hann spurði hana hver hún væri en hún virtist ekki skilja. Hann spurði aftur og áttaði sig þá á því að hann var að tala við hana á einhverju öðru máli en hún.

“Im sorry sir but I dont understand your language, can you speak any english?” English, það er þá málið sem hún er að tala. Eitthvað veikt braust um í huga hans og annað orð kom úr óminninu. English, hún er að tala English!
Hann hafði örugglega horft heillengi á hana því hún varð öll vandræðaleg og spurði annarar spurningar

“Sir, are you allright” Hann opnaði munninn en kom engu út úr sér, hálsinn var of þurr, hann ræskti sig
“Yes, allright” hann hikaði.
“Where am I” spurði hann á þessu máli sem honum fannst einhvernvegin ekki nógu þægilegt undir tungu til að vera hans eigið.

Hún sagði honum hvar hann var og hvernig hann fannst, alla sólarsöguna, amk það sem skildist, sem var slatti.
Þegar hún minntist á minnisleysi rann upp fyrir honum ljós. Hann leit aftur í kringum mig, á konuna og svo einhvernveginn inn í sjálfan sig og sá ekkert.
Hugsanir hans stoppuðu á einum punkti og einni spurningu; Hver er ég? Ég heiti eitthvað, en hvað? Hver í fjandanum er ég? Hvað er ég að gera hérna og afhverju?
Hann fann hvernig hjartað tók á sprett og allt í einu virtist alls ekki nóg loft þarna inni. Hann andaði hraðar og hærra og fann kæfandi innilokunarkennd læsast um sig allan. Herbergið skrapp saman og virtist blandast saman við hugsanirnar eins og svört olía. Hann braust um og reyndi að standa upp en bilað jafnvægisskynið ruglaði þennan heim enn meir þar til hann hvarf.


2.


Hann rankaði við sér seinna. Hve lengi hann hafði verið meðvitundarlaus vissi hann ekki, en honum var sama. Aðeins ein hugsun komst að í huganum. Hvað heiti ég?. Hann bar nafn, hann hlaut að bera eitthvað nafn. Þetta er það fyrsta sem er tengt við þig eftir að maður fæðist, það næsta eftir “mamma” og “baba” sem þú lærir að segja og muna. En hann hafði ekki hugmynd um það hvaða nafn hann bar.

Eftir því sem virtist margar eilífðir í heimi sem hann kannaðist ekkert við leið honum algerlega eins og týndu barni í kaldri eyðimörk. Víðáttubrjálæði, innilokunarkennd og kvíði blönduðust saman í einn graut. Hann grét, örugglega lengi því hann varð allur þrútinn og rauður eftir drykklanga stund.
Einhverjir læknar kíktu á hann, spurðu ýmissa spurninga, sumra hreint út sagt fáránlegra og potuðu í búk hans og skoðuðu. Einn sagðist vera sálfræðingur og spurði um minnisleysið. Sjúklingurinn virtist að lækna mati hafa óskemmda málkunnáttu, hann skildi tal þó hann virtist augljóslega vera útlendingur, talandi furðulegt mál sem enginn vissi nafnið á. Hann hafði þá amk tungumálakunnáttu, kunni að reikna eitthvað og vissi nöfnin á flestum hlutum í kringum sig á þessari ensku.

Svo spurði læknirinn hann hvort hann hefði séð sjálfan sig í spegli? Hann hafði sjaldan heyrt furðulegri spurningu, auðvi... En hann þagði snögglega. Hann vissi allt í einu ekki hvernig hann leit út. Allar persónur hafa andlit, en hann var varla persóna, óskrifað hvítt blað, með enga ásjónu.
Vorkunnarsamur læknirinn sótti spegil og rétti honum. Hann horfði tortrygginn á spegilinn og vildi helst ekki taka við honum. En hann gerði það, passaði sig á því að halda honum á hvolfi. Drykklöng stund leið. Við hvað í fjandanum ertu hræddur? Sagði hann við sjálfan sig í huganum. Við hvað? Veit ekki.
Samt leið honum eins og í glerinu gæti verið afskræmdur hryllingur, skemmt blóðgað fés, og umlykjandi myrkur.

Hann sneri speglinum við og horfði orðlaus á manneskjuna sem glápti opinmynnt á sig. Hann fann ískaldan hroll hríslast eftir bakinu. Hann glápir á mig! Hann leit snöggt undan en stóðst ekki mátið og horfði aftur í spegilinn, í gegnum hann. Þessi vera, hann, var með dökkbrúnt hár, barta, þrekið andlit, og þessi augu sem virtist stara inni í huga hans. Augu sem blikkuðu, manneskjan í speglinum gerði það sama. Þetta er ég!.
Hann grýtti speglinum frá sér og heyrði brothljóð sem virtust berast í gegnum langan tóman gang. Hendur hans sem voru augljóslega ekki nógu stórar til, reyndu að fela fölt andlit og hann kreppti sig saman.
“Farðu” sagði hann lágt við sálfræðinginn sem horfði bara orðlaus og opinmynntur..
“FARÐU, DRULLAÐU ÞÉR ÚT!!!” Öskraði hann svo aumingja læknirinn kipptist við og stóð upp svo snöggt að stóllinn valt.
“Ég„ kem aftur„ á eftir” virtist doktorinn stama áður enn hann stikaði út úr herberginu.
Hann dró sængina yfir sig og grét enn fleiri tárum.


3.


Alabama, það var nafnið á ríkinu sem hann var í, Alabama, Us of A. Hann lá áfram á sjúkrahúsinu í endalausa daga til viðbótar áður en hann var fluttur í furðulegum bíl á eitthvert heimili sem virtist halda nauðugum vesalings furðufuglum eins og honum. Reyndar þjáðist enginn af minnisleysi þarna en fjölmörgu öðru, ekkert nema helvítis geðsjúklingar hérna sagði hann seinna í viðtali við sálfræðing sem pólitískt rétt þenkjandi reyndi að leiðrétta hann, menn væru ekki læstir hér inni þó þeir ættu við andlega erfiðleika að stríða, þarna voru ekki geðsjúklingar, þroskaheftir eða fífl. Engin fífl, nema þú hugsaði hann með sér og brosti til sálfræðingsins.

Hann var settur í allskyns próf og meðferðir, sem áttu vonandi að vinna bug á minnisleysinu og rifja upp eitthvað. Það virkaði ekki, það virkaði ekkert. Hann vissi ekki enn hvaða tungumál þetta var sem hann talaði fyrir utan enskuna, talaði mikið við sjálfan sig á þessu furðumáli en hætti því smám saman og orðin fóru að týnast smátt og smátt eins og stakir sokkar í þvottavél.

Hann lærði smávegis í sögu þess á milli sem hann át töflur og lék tilraunarottu.. Landið hafði nýverið kúplað sig úr stríði við einhverja asíuþjóð og forsetinn svikið og prettað sjálfan sig úr embætti. Árið var víst 1976. Hann lærði skák, þótt hann virtist kunna eitthvað fyrir sér áður, sjálfsagt eitthvað af því sem hann gleymdi ekki. Hann vissi ekki hvað hann hét en kunni að hrókera.

Hælið var í niðurníslu. Veggirnir virtust leka niður með upplituðu veggfóðrinu og gólfin voru ísköld. Helvítis skítabæli umlaði hann oft þegar gæslumennirnir ráku hann í rúmið. Næturnar voru mun verri en dagarnir. Hann fékk martraðir á hverri nóttu í marga mánuði, martraðir sem hann man ekki nema í örsmáum slitrum hvernig sem hann reyndi. Að púsla slitrunum saman gagnaðist honum ekkert og sálfræðingshelvítin gáfu honum bara fleiri pillur.




4.


Mánuðir liðu, ár, eilífð, áður en almáttug yfirvöld þessa helvítis staðar sem hann húkti á gáfust upp og lýstu því yfir að minnisleysi hans væri ólæknanlegt að svo stöddu.
Hann var útskrifaður og átti að byrja á nýju lífi. Eftir allan tíma með þetta svokallaða líf eins og í pásu fannst honum eins og hann væri frjálsari en nýsloppinn fugl úr búri. Hann hafði lært með erfiðismunum þann einfalda hlut að komast í gegnum daginn án grátkasta, án hræðslunnar við þetta stóra gap í huganum. Hann varð smátt og smátt að nýjum manni.
Hann fékk kennitölu, nýtt líf, nýtt nafn (hann valdi að heita Gary Jones, hljómaði flott og bíómyndalegt. Gary Grant var líka í uppáhaldi eftir langar kvöldstundir fyrir framan eina sjónvarpið á staðnum.). Hann varð formlega Bandarískur borgari, sex árum eftir atburðinn sem fæddi hann minnislausan á ný í heiminn.


5.


Níundi áratugurinn var byrjaður og tónlist sem kallaðist diskó varð eitt af fjölmörgu sem fóru í taugarnar á Gary ásamt ruglandi heimilisfangi hans og afgömlum bílskrjóð sem hann fékk á lítin pening fljótlega eftir að hafa tekið bílprófið. Hann komst klakklaust í gegnum það próf, hafði augljóslega kunnað að aka bíl og var ekki breskur því hann ók ekki öfugt á veginum og hafði fínar tennur (Ökukennari hans sem var sköllóttur langt fyrir aldur fram og þrekinn fyrrverandi hermmaður úr Víetnamstríðinu hafði tönnslast á þessum brandara sí og æ í bland við raunasögur frá “Nam”)

Lífið komst nokkurn vegin á skrið hjá honum eftir smávegis hökt og stapp við vinnuveitendur sem vildu fyrir alla muni ekki ráða minnislausa furðufugla eða glæpamenn (hann gæti allt eins hafa verið slíkur áður en hann vaknaði upp sem ekkert á spítalanum) en hann fann starf að lokum og vann frá 9 til 5 við að aka lyftara á stórum timburlager. Launin voru lág en nægðu fyrir viðhaldi á bíldruslunni, hrörlegri íbúð og mat.
Hann fór reglulega í heimsókn til sálfræðings. Hann var svosum ekkert skyldugur til þess en samþykkti að lokum eftir langa sannfæringarræðu sálfræðingsins á hælinu. Það var alltaf von, og þó ekkert gerðist í þeim málum var nauðsynlegt að líf Garys kæmst klakklaust á nýtt ról, jafnt innra með sem utan. Tímarnir hjá sála voru ágætir, þeir spjölluðu um daginn og veginn og hann var aldrei spurður um neitt viðkvæmt og honum leið betur á eftir. Þetta var næstum því eins og kaffistofuspjall nema hvað kaffitíminn kostaði 300 dollara, tja ok, sjúkrasamlagið borgaði smá til baka.

Árin liðu áfram og burt og Gary flutti burt, til Indianaríkis, nánara tiltekið til bæjar sem hét Gary. Tilviljunin var fyndin, eða svo fannst honum þó kunningjum hans á nýjum vinnustað þætti ekki mikið til þess koma, það bjó áreiðanlega hellingur af mönnum í Gary, Indiana sem hétu Gary. Hann komst í ræstingar hjá fyrirtæki sem sérhæfði sig í verksmiðjum. Launin voru nokkuð hærri en starfið sóðalegt og lýjand, betra en ekkert þó. Gary Jones var amk eigin herra og púslaði nýjum bitum í tómlegt púsluspilið sem hann áður var.


6.


Árið 1987 gekk í garð og hin hlið rúmsins sem Gary hafði sofi í einn svo margar nætur var loks hituð upp af öðrum líkama.
Hann hafði kynnst konu á bar rétt við jaðar bæjarins. Hún var blikksmiður, hreinn frumherji síns kyns og kallaði fátt ömmu sína. Hún var samt engin brussa, nokkuð grönn af svo ungri konu að vera og brjóstgóð. Svörtu hárinu hélt hún enn síðu en huldi það með þykkum klút við vinnu. Hún var sjálfsagt 20 árum yngri en Gary þó hann gæti ekki sagt nákvæmlega til um það sosum, hann vissi ekki hvað hann sjálfur var gamall svo..
Hún hét Stacy, var af indjánaættum og stærði sig réttilega af því að vera í valdamiklum Cherokee ættbálki þó hún væri uppreisnargjörn í sér og hefði snemma yfirgefið verndarsvæðið og gengið gegn fjölskyldu og ættbálkaráði (konur voru ekki sérlega vel liðnar í karlastörfum)

Það var einmitt fyrir áeggjann hennar sem Gary fór í iðnnám og vann á undraskömmum tíma upp samning sinn í járniðnum og gerðist járnsmíðameistari.
Þau hjónin unnu vel saman í öllu því sem tengdist hjónabandinu og unnu brátt einnig vel saman á stóru verkstæði sem þau opnuðu í sameiningu. Viðskiptin gengu vel og ástin dafnaði.



Ári seinna voru þau bæði komin með sinnhvorn sveininn á samning og hugðu að því að stækka við sig. Stækkarnir urðu líka á öðrum sviðum seinna þetta ár og erfingi fæddist inn í Jones fjölskylduna. Lítið kríli með stór brún augu sem vildu helst sjá allan heiminn í einu, svo mikil var forvitnin.
Svona auka munnur þurfti auðvitað sinn mat og Gary fæddi og klæddi af góðum efnum. Stacy hætti auðvitað að vinna og tók við húsmóðurhlutverkinu en það kom ekki að sök. Verkstæðið þeirra óð í verkefnum og fleiri starfsmenn bættust við. Og árin liðu áfram.

Hann sagði henni smátt og smátt frá fortíð sinni, amk þessum árum sem hann man eftir, og leyfði engu, næstum því. Læknar höfðu sagt honum að minnisleysið gæti fylgt honum til dauðadags, hann gæti líka fengið gamlar minningar í hugann á morgun. Og þá væri vel hugsanlegt að allar minningar sem hann hafði af seinustu tíu árum myndu hverfa.
Stacy þurfti ekkert að vita af þessu. Hann trúði því ekki sjálfur. Í fyllingu tímans mynd hann segja henni allt af létta.



7.


Árið er 2003. Stórt hús í hljóðlátu úthverfi lýsir upp víðáttumikin garðinn snyrt limgerði, hellulagða innkeyrslu og tvo nýlega bíla. Dofnandi haustsólin gerir hvítmálaða veggina rauðbleika og langir skuggar af ljósastaurum renna eftir götunni. Í stofu hússins blikka og lýsa óreglulegir glampar frá Big-Screen sjónvarpi. Gary situr makindarlega í La-z boy stólnum sínum og skiptir á milli rása. Vinnudagurinn er búinn og dýrleg kvöldmáltíðin meltist hægt en þægilega í maganum. Hann hefur bætt svolitlu á sig en er alltaf á leiðinni í líkamsræktina. Meir að segja sonur hans sem var kominn í byrjunarlið skólans í ruðningi var farinn að ýta á hann. Jájá, ég fer nú bráðum krakkar, svaraði hann oftast.
Hann er nú ekkert svo feitur finnst honum sjálfum, bara með hæfilega pabbabumbu, og sífellt færri hár á gráum kollinum. Tja, svona eru efri árin að banka upp á hjá fólki, líka honum.

Útihurðin lokast með látum og litlir fætur trítla eftir ganginum, Lily komin heim. Börnin eru orðin þrjú og eitt á leiðinni. Gary er stoltur af þeim öllum og sérstaklega Bradley sem var þegar farinn að fá athygli frá útsendurum háskólaliða. Sá yngsti heitir Benjamin og er sá eini sem hefur nefið hans pabba.

Gary skiptir um stöð og fær sér örlítin sopa af bjórnum sínum.
Hann staldrar við á þætti sem er að byrja, Worlds Yet Unsolved Crimes. Eitthvað nýtt þarna. Skruðningar fram í eldhúsi vekja athygli hans og hann stendur upp. Stacy er komin heim úr vinnunni. Hún gaf blikksmíðina upp á bátinn stuttu eftir annað barnið, það var ekki auðveld ákvörðun en hún fann sér strax annan vettvang. Tupperware. Söluferðir um helgar, á eftirmiðdögum og á á kvöldin, kynningar í saumaklúbbum og í fyrirtækjum voru furðulega ábótasamar enda voru fáir dreifiaðilar í bænum fyrir utan Stacy.

Gary stendur upp, fer fram í eldhús og faðmar konu sína eins og hann hafi ekki séð hana í marga mánuði.
Hún flissar hvellt

“Gvuð Gary þú ert bara eins og ástsjúkur unglingur” segir hún brosandi. Gary kyssir á henni hálsinn.
“Og svona mikill sjarmör” heldur hún áfram rétt áður en Gary hittir á spes staðinn á hálsi hennar og lág stuna læðist úr henni.
“Eigum við ekki að eyða restinni af vikunni upp í rúmi” hvíslar hann í eyra hennar. Hún brosir enn breiðar og snýr sér við.
“Úú elskan láttu þig dreyma!” segir hún og kyssir hann löngum kössi.
“En ég verð að skreppa í kvöld til Gwen, hún er með saumaklúbb og og lofaði að kíkja þangað með kynningu” Segir hún afsakandi og pínleg brosvipra myndast á vörum hennar. Jæja þar fór það.
Hann opnar ísskápinn og nær sér í annan bjór.
“Hvenær kemurðu heim?” Spyr hann.
“Ég skal reyna að koma snemma, þú mátt hita rúmdýnuna upp á meðan” Svarar Stacy glottandi og rennir vísifingri niður eftir bringu hans.

Guð hvað hún er æsandi hugsar Gary með sér og finnur liminn stífna enn meir. Hún er enn jafn falleg, grönn og þrýstin eins og fyrir sextán árum. Hárið enn svart, aðeins styttra þessa dagana en þó jafn skínandi. Þau virka flott þessi indjánagen. Stacy tiplar burt, eins og ballerína hugsar Gary og stendur sig að væmninni í sjálfum sér.

Hann gengur hægum skrefum inn í stofu svo freiði ekki úr bjórdósinni. Lily dóttir hans situr í húsbóndastólnum og horfir stórum augum á sjónvarpið, hún er tólf ára og alger engill á jörðu, ætíð með þetta bros sem smitar alla af gleði og hefur alltaf eitthvað að segja um lífið og tilveruna í kringum sig. Hún er með munninn fyrir neðan nefið eins og mamma sín.
En nú er hún þögul og skelft andlit hennar virðist eins á líki í birtunni frá sjónvarpinu.

“Hvað er að” Spyr Gary dóttur sína áhyggjufullur. Hann hefur aldrei séð þennan svip á henni sem gefur honum vægan hroll. Hún lítur hægt á föður sinn og blikkar eins og með erfiðismunum.
“Pabbi er þetta ekki þú?” spyr hún svo lágt að varla heyrist og bendir á sjónvarpið. Hann kemur hikandi nær og rýnir á skjáinn.

“Hva er ég í sjónvarpinu?,” segir hann og reynir að hljóma kátur en missir svo málið. Honum verður skyndilega ískalt og hjartað tekur eitt stórt stökk áður en það staðnæmist í sporunum. Birtan frá sjónvarpinu virðist bora sig inn í heila hans í endalausum litum og myndirnar frá sjónvarpsskjánum festast í augum hans.
Eitthvað virðist smella í huga hans og ískrapaflóð minninga ryður sér leið inn í vitundina með offorsi.
Svo verður allt tómt, orð myndast á tungu hans en komast ekki lengra. Þetta er ég!

Alþjóðlegi Glæpaleyndardómaþátturinn er í gangi. Á skjánum er blárömmuð mynd af dökkhærðum manni með mikið hárið greitt til hliðar í seventísstíl, barta og alvarleg augu. Undir myndinni er nafn sem allt í einu virðist svo sjálfsagt í huga Gary,

-Geirfinnur Einarsson.-

Ég fór út í búð áðan, skipti skítugum íþróttabuxunum og bolnum út fyrir ögn hreinni gráa rúllukragapeysu og dekkri buxur, lagaði til hárið og setti varasalva á þurrkaðar varirnar.

Svo stökk ég út ofurhress og gekk niður eftir, skilaði spólu, keypti gos og brosti að afgreiðslustúlkunni eins og hver annar rólegur down to earth strákur sem myndi glaður vilja ríða henni eftir þrjú stefnumót, kaupa lítinn bangsa til að vera sætur, vera kurteis við tengdaforeldrana þó þú þolir þá ekki.

Fara með hana á fínt veitingahús sem sýgur burt allt vikukaupið, stofna með henni heimili í lítilli kjallaholu sem leigusalahelvítið rukkar of mikið fyrir, skjóta út með henni tveimur og hálfu barni. (samkvæmt gömlum tölum fyrir hina dæmigerðu vísitölufjölskyldu) Eignast kött sem fer úr hárum í nýja en gallaða IKEA sófann, og koma heim þreyttur eftir tilgangs og endalausan vinnudag til þess eins að finna þykka fýlu af notuðum kúkableyjum, hálfbrenndum pottrétt og sígarettureyk.

Brosið var úr mínu besta sparisafni. Allir þurfa svona bros, og auðvitað fáein andlit til að passa við. Eitt ábyrgt og ætíð glatt fyrir yfirmanninn, eitt umhyggjusamt og skilningsríkt fyrir vinina, eitt kasjúal og vinalegt fyrir nágrannann. Þú lærir þetta í sálfræði í framhaldsskóla. Fólk sýnir mismunandi andlit mismunandi fólki í lífi þínu. Andlitin eru regnhlífar sem hlífa manni fyrir heiminum í kringum sig, endalausum spyrjandi augunum sem reyna við hvert tækifæri að bora sig í gegnum varnirnar og róta í öllum leyndardómunum eins og hundar að klóra sig inn í tófugreni. Á regnhlífinni stendur svo “venjulegur”.


Venjulegt fólk er blekking, enda er það fólk sem kastar öllum grímunum og er bara það sem það er talið skrítið, furðulegt, geðveikt eða barnalegt. Pældu í því ef allir köstuðu andlitunum sínum í ruslið eins og notuðum umbúðum utan af súkkulaði.

Lítilláta kennslukonan sem gerist latexklædd dómína á kvöldin og hýðir menn og bindur gegn gjaldi.

Rólegur kerfisfræðingurinn haldinn geðklofa sem kemst í gegnum daginn með aðstoð lyfja og tilneyddrar ást foreldra sem skammast sín fyrir geðveika soninn.

Miðaldra strætóbílstjórinn sem kemur hálfur út úr skápnum eftir 20 ára hjónaband með þrjú börn og tælir unga menn í kjallaraíbúðina sína. Þrítugur jeppakallinn sem klæðist kvenmannsfötum og pinnahælum heima hjá sér og kallar sig Söndru.

Ráðríki framkvæmdastjórinn sem fer í sokkabuxur, geltir eins og hvolpur og lætur lítillátu kennslukonuna rasskella sig með spaða á meðan eiginkonan situr heima og heldur að hann sé á síðbúnum kvöldfundi. .


Bara pældu, heimurinn yrði eins og litríkur, hneykslanlegur og grátandi sirkus í smá tíma, en svo breyttist sýningin með tímanum í hversdaginn og allir héldu áfram sínu lífi með allar klyfjar af bakinu, engin leyndarmál, engar grímur. Engar óspurðar spurningar.

Svona útópíur hafa venjulega eitt nafn, draumórar. Svona eins og kommúnismi, fullkomin kvenréttindi og eiturlyfjalaust Ísland árið 2000.


En hvað með það. Ég keypti snakkpoka, einn camel með filter og tvo lítra af kók, nei ég vildi ekki fría spólu með kókinu, drullusama þó helvítis sjoppan ætti fimm ára afmæli.


Heimleiðin var nokkuð fyndin. Ég gekk fram á tvo stráka, örugglega 13-14 ára. Annar strákurinn gekk í skrokk á hinum, ekkert svona krakkahrindingar og veltingur með höndum í hári, neinei. Hann hélt í höfuð hins og sendi hnéð upp í áður ósnert og drengslegt andlit svo fossblæddi úr. Það var ekki það fyndna. Ég er ekki eitthvert siðlaust kvikindi. Eftir að hafa horft á þetta í fáeinar sekúndur án þess að átta mig á því að þetta var í alvöru, öskraði ég svo bergmálaði í blokkunum


-HVAÐ Í HELVÍTINU ERTU AÐ GERA KRAKKAFÍFL!?!!


Einhver ósýnilegur andi virtist ýta á panictakkann því ofbeldisfulli drengurinn stökk aftur á bak og breyttist á svipstundu í skíthrædda bráð. Nokkur augnablik liðu þar sem ég eins og rándýrið gekk nær með eins og ógnandi tilburðum og ég gat því það virkaði augljóslega. Andlitið á krakkafíflinu var orðið næpuhvítt. Já svona var hugrekkið hjá honum, lemur minni máttar í klessu og verður sjálfur að klessu þegar einhver stendur hann að verki.


-H, hey f, fokkaðu þér bara, stamaði hann út úr sér eins mannalega og titrandi röddin leyfði.


Ég kom nær og þrumaði yfir honum.


-Þér væri nær að drulla þér burt áður en ég grýti þér í ruslagáminn niðurfrá þarna fjandans drengandskoti!! Svona gerir þú ekki við fólk!!


Bætti ég við og horfði niður á hinn strákinn sem hafði augljóslega fengið hnéspark í sparistellið og var ekki staðinn upp. Ég horfði aftur fast ofbeldissegginn sem hafði ekki enn svarað mér en það sem birtist við klofið á buxunum hans, dökknaði, stækkaði og færðist niður fékk mig til að brosa í huganum. En ég hélt áfram.


-Já komdu þér burt gerpið þitt, ég veit hvar þú átt heima og hvenær foreldrar þínir fara í vinnuna!!


Þessu seinasta varð ég bara að bæta við til að fá hann til fölna meira. Og hann hljóp burt, því miður ekki með hlandslóðina á eftir sér en hey þetta nægði.


Drengurinn var staðinn upp, hann saug upp í blóðstorkið nefið og kveinkaði sér um leið og hann rétti úr sér eins og hann gat. Hvílík sorgarmynd, hann var svo mikið fórnarlamb að ég fann til með greyinu. Ég bauðst til að fylgja honum heim til sín en hann afþakkaði, hann átti heima í þessari blokk. Jæja, ok, búinn að gera skyldu mína, hann gat gengið svo ég hélt áfram heim til mín.

Einu sinni var lítill patti á leið í skólann þegar hann rak annan fótinn í eitthvað á jörðinni og datt. Ekki meiddi litli pattinn sig en pirraður var hann því það er ekkert svo sniðugt að detta svona kylliflatur. Þegar hann stóð á fætur tók hann furðu lostinn eftir því sem hafði hreinlega gripið í litlu tærnar hans.
Á jörðinni var steinn, eða nei ekki alveg steinn, þetta var lítið hús. Litli pattinn beygði sig niður til að skoða þetta furðulega hús betur og tók eftir enn minni gluggum, útihurð og þegar hann pírði augun fannst hann hann sjá meiraðsegja græn gluggatjöld. En hvað þetta hús var sætt hugsaði pattinn með sér og ýtti við því, það haggaðist ekki.
Hann hugaði með sér hvort einhver ætti heima þarna, og um leið opnaðist útihurðin og út kom stelpa sem var rétt aðeins stærri en lítil fluga. Hún virtist segja eitthvað en pattinn heyrði ekki neitt svo hann beygði sig nær.

...rtu að hugsa þarna heimski risi?.... heyrðist í stelpunni sem steytti hnefanum í átt að pattanum sem brosti. En hvað þetta var sæt stelpa hugsaði hann með sér og horfði hugfanginn á hana. Stelpan hætti að bölsótast og horfði hugsandi á þennan stóra risa sem hafði sparkað í oggulitla húsið hennar.
Allt í einu sagði hún

"hey þú þarna stóri drengur, fyrst þú skemmdir húsið mitt verðurðu að gera eitthvað gott í staðinn".

Eitthhvað gott? Pattinn hugsaði sig um og datt helst í hug að gefa henni nammi en litla stelpan hélt áfram.

"Venjulega myndi ég gefa þér tvær óskir en nú ætla ég að fá tvær óskir frá þér, þarna risinn þinn". sagði hún ákveðið
"Í hverri viku áttu að koma og gera fínt hjá mér og vera voða góður risi".
Gera hreint? Hugsaði pattinn með sér, ég er svo mikil sóði, það segir mamma alltaf. Og hvernig átti hann að komast inn í þetta pínulitla hús til að laga til? Kannski átti hann að nota eyrnapinna og svoleiðis til að sópa gólfin? Litla stelpan hélt áfram.
"og svo fæ ég sólina í hjartanu þínu að láni" kláraði hún, "ég skal fara voða vel með hana". sagði hún til að hughreysta pattann.

Pattinn stóð upp hálfringlaður. Fá lánaða sólina? Hvernig átti hann þá að lýsa upp heiminn sinn á hverjum degi? Hann hugsaði sig um.
Kannski yrði þetta bara í fínu lagi, ef hún færi vel með sólina hans gæti hann komið í heimsókn og þau baðað sig í birtunni saman, það myndi alveg vera nóg, jájá.

Litli pattinn beygði sig niður og sagði lágt.
"Ok ég skal lána þér sólina en þú verður að passa voða voða vel upp á hana" "voða vel" hélt hann áfram.
Litla stelpan jánkaði og rétti fram hendina. Pattinn rétti henni litla puttann sinn sem stelpan tók í, guð hvað hún var með litlar sætar hendur hugsaði hann með sér.
Svo stóð hann upp og leit niður á stelpuna og húsið hennar, hann þyrfti að muna hvar húsið var svo hann færi ekki eitthvert út í buskan til að leita að því, það var svo agalega lítið.

Næstu vikur kíkti hann alltaf í heimsókn til litlu stelpunnar í litla húsinu, lagaði til og pírði augun þegar hún tók fram sólina hans sem skein í augu þeirra beggja þar sem þau sátu saman út á túni.

Nóttin er ekkert eins og silkimjúkt flauel sem umvefur þig, amk ekki á morgnanna, enda er líka akkúrat morgunn, en það skiptir ekki máli. Nóttin á þessum tíma ofurstutts dags er eins og kaldur, ljótur og hrjúfur kolamoli sem er grýtt framan í þig svo stuttur svefninn verður að engu.

Þér er sparkað harkalega úr draumalandinu með háværu skerandi pípi sem þú hatar mest af öllu í þessum heimi af því sem þín eyru hafa innbyrt um ævina. Útvarpsvekjarar eru úrillt verkfæri satans.
Þú bröltir framúr en hálfsofandi og ferð hreinlega að grenja innra með því þig langar svo heitt, svo ægilega heitt að skríða aftur undir sæng og kúra til hádegis. En nei nei, vinnan kallar, eða öskrar frekar.

Klukkan er 7:40, mínúturnar hafa liðið of hratt þar sem þú sast í sófanum eftir ræfilslegan morgunnmat sem á eftir að fara illa með meltinguna hjá þér. Smá afslöppun, kannski næstum því kría eftir morgunnmatinn er málið, en það mun aldrei gerast því tíminn er að flýta sér. Þú þarft líka að flýta þér því klukkan er að verða, klukkan er alltaf að verða eitthvað og maður þarf að elta hana eins og hundur í bandi. Vísarnir rykkja síðan reglulega í hálsólina hjá þér og þú neyðist til þess að hlýða þó þú sért að kafna í eigin tímaþröng.

Þú ert í vinnunni, nærri því allir eru jafn ógeðslega myglaðir og þú, sumir enn meira en þú vorkennir þessu fólki ekki neitt, of uptekinn af eigin dróma sem liggur eins og seig drulla yfir huga þínum.
Einstaka morgunnhress manneskja býður alltof hressan góðan dag, í orðum hennar dísæt og viðbjóðsleg gleði, glæpsamlegt. Þú býður voðalega “hressan” góðan dag til baka en morðglampinn í augum þínum kemur upp um þig. En sú morgunnhressa tekur ekki eftir því og trítlar burt.
Þú hugsar baneitruðu morgunmanneskjunni þegjandi þörfina og yljar þér við dagdraum þar sem þú fellir hana er hún valhoppar næst framhjá þér bjóðandi góðan dag með hlandgul blóm í haga, dregur hana að næsta hjalandi kalda ógeðslega morgunnhressa læk og drekkir henni.

Rauða ljósið virðist springa í milljón eindir í regndropunum á framrúðunni. Helga stígur létt á bremsuna og kveikir á rúðuþurrkunum. Ógeðslegt veður, rok og rigning, og hversvegna um mitt sumar? Hún andvarpar lágt og lokar augunum, orðin sein, orðin sein, segir hún við sjálfa sig, opnar augun og lítur á mælaborðsklukkuna.

Auðvitað þurfti hún að vakna of seint, gersamlega ignora útvarpsvekjarann og sofa út, dreyma. Hún bölvar sjálfri sér í huganum, helvítis andskotans... Fyrir aftan hana heyrist hátt flaut, hún kippist til, lítur í baksýnisspegilinn og strax fram fyrir sig, komið grænt, af stað stelpa!


Bíllin höktir af stað og spólar í bleytunni þegar Helga stígur of hastarlega á bensíngjöfina og grípur um stýrið. Umferðarljósin og bílarnir þjóta framhjá eins og blaut strik þegar hún brunar yfir gatnamótin.
Bíll á vinstri akrein flautar hvellt þegar hún þýtur fram fyrir hann. Helga horfir aftur í baksýnisspegilinn til þess eins að sjá bílstjórann sýna henni fingurinn, djös dóni! hugsar hún með sér. Eða kannski ætti hún að hægja á sér áður en hún æki yfir einhvern. Hún fálmar eftir útvarpinu, stillir það og finnur FM, ooh, búin að missa af honum segir hún við sjálfa sig. Morgunþátturinn búinn og einhver lúði tekinn við og kynnir tónlist með þessa heimskulegu hressu röddu. Hún slekkur.


Næstu ljós, Helga hægir vel á sér, hún treystir bílnum aldrei sérstaklega vel þegar rignir og ekki núna þegar hálfgert monsúnskýfall er úti. Hún lítur aftur á klukkuna, 9:30, “andskotinn ég er allt of sein!” Æpir hún, “æjii!” Bætir hún við. Hún tekur upp gemsann, pikkar á tvo takka og bíður með tólið við eyrað. Svara svo, segir hún pirruð við hringisóninn.

Úff ég nenni þessu ekki segir hún aftur við sjálfa sig og stígur á bensíngjöfina. Mamma er sjálfsagt ekkert heima. Allt einu tekur hjarta hennar kipp, hún lítur upp, fokk! öskrar hún í huganum, rautt!

Út undan sér tekur hún skyndilega eftir björtu ljósi sem nálgast á ógnarhraða, hún lítur til vinstri nógu snemma eða of seint til að sjá eitt í sekúndubrot sem virðist teygjast í heila eilífð, grill á bíl stefna á hurðina hjá henni. Tvö orð þjóta í gegnum huga hennar "Ég dey"
Hár snögglegur hvellur eins og byssuskot heyrist og brothljóð úr öllum mögulegum áttum fylla eyru hennar. Nístandi sársauki bítur sundur taugarnar og henni finnst eins og líkamihennar kremjist innan í köldu járni og plasti sem umlykur hana og slítur vöðvana eins og lélegar gúmmiteygjur. Heimurinn snýst hring eftir hring og skerandi ískur bergmálar í eyrum hennar um leið og hún horfir á malbikið renna yfir bílþakið


Allt í einu þagnar heimurinn eins og gröf. Kaldur vindur blæs á blóðugt andlit, hönd lafir máttlaus eins og tuska ofan á innanverðu bílþakinu. Helga opnar augun og stynur lágt er sársaukinn stingur í þau, hún blikkar nokkrum sinnum. Guð ég sé ekkert! hvíslar hún og reynir að lyfta höndunum en getur það ekki.

Fyrir utan heyrast raddir sem nálgast óðfluga, einhver þeirra kallar hátt.

"Guð minn,, hérna heyrirðu í mér þarna inni?"

Inni er næðingur. Helga reynir að svara en út kemur aðeins lágt hvísl sem drukknar í ört hækkandi röddum úti fyrir.

Af hverju er svona hræðilega kalt? spyr hún sjálfa sig í huganum, en henni er þó ekki kalt nema á höfðinu og hálsinum. Hún gerir tilraun til að hreyfa fæturnar en ekki einn einasti vöðvi virðist virka. Fáránleg hugsun skýtur upp kollinum í huga hennar "ætli nýju skórnir séu í lagi?".
Hún reynir aftur að sjá í kringum sig en særð augun stinga í hvert skipti sem hún blikkar augnlokunum. Eftir nokkrar sekúndur rennur það upp fyrir henni, hún finnur engan sársauka í fótunum, hún öskrar í huganum og reynir að brjótast um en líkaminn svarar ekki.
"Ó guð ég finn ekki fyrir þeim, ÉG ER LÖMUÐ!!"

Kalt loftið blæs um líkama hennar og sál. Heimurinn hefur kramið hana og skilið eftir. Upp í huga hennar kemur slæm minning frá því hún var 5 ára og týndi móður sinni.

Hún stóð ein í stórri matvöruverslun, allt í kring voru háar hillur fylltar marglitum hlutum, ókunnugt fólk labbaði framhjá henni, sumir horfðu niður á hana þar sem hún stóð hrædd og grét. Mamma var horfin, hún stóð áðan fyrir framan Helgu en svo allt í einu bara hvarf hún.
Helga hljóp milli hillnanna og kallaði og kallaði en mamma svaraði ekki. Var hún að fela sig? Henni fannst það soldið sniðugt fyrst en fljótlega áttaði hún sig á því að mamma hennar var ekki að fela sig fyrir henni, hún var bara hvergi.
Og Helga hætti að hlaupa, tárin byrjuðu að renna niður kinnarnar og ekkasog tóku við af köllum. Heimurinn var svo vondur og stór, og nú var hún týnd, kannski að eilífu.


"Mamma" heyrist ofurlágt í hásri kjökrandi röddu innan úr flakinu sem virðist blæða út á malbikinu. Olíubrák leiðir að næsta niðurfalli og glerbrot eins og eftir haglél þekja blautt malbikið. Í fjarska heyrist í kuldalegri sírenu og blá blikkandi ljós birtast í gegnum rigninguna.